آرزو

سلام

امروز میخواهم از آرزوهابنویسم؛ از چیزهایی که ته دلمان هست و هنوز به آن نرسیده ایم. آرزوبرجوانان عیب نیست! عبارت جالبی است و شاید می خواهد به ما بگوید که خود جوانی همآرزوست. من که هنوز نتوانسته ام بفهمم جوانی دقیقا چه دوره ایاست چون سن که فقط شرط جوانی نیست، دل هم سهمی دارد و تا زمانی که امید وجود داردباید خوش بود. ولی اگر خوب نگاه کنیم متوجه می شویم که در وجود خود ما چیزهایی استکه برای دیگران آرزوست ( همان توجیه کلیشه ای همیشگی برای دلخوشی دائمی). وقتیداخل اتوبوس واحد پشت چراغ قرمز یا توی ترافیک نگاهمان به شیشه ماشین های بیرونگره می خورد و با حسرت رنگ های متالیک آخرین مدل های خارجی را نگاه می کنیم و باخود می گوییم کاش... و ناگهان تقه حرکت اتوبوس مارا از خواب رویایی بیدار می کند وایستگاه ها را می شماریم تا شاید مقصد نزدیکتر باشد، بهتر است به این فکر کنیم کهاشکالی ندارد، ما هم چیزهایی داریم که آنها ندارند؛ مثل موتور سه چرخه یا فرغون؛این به آن در. یا وقتی پیاده روهای خیابان مثلا ولیعصر را به خاطر اینکه 200 تومانپول اتوبوس ندهیم به سختی بالا می رویم و گهگاه ویترین های رنگی مغازه ها دوباره آرزوهایبرباد رفته مان را تجسم می نماید بهتر است به این فکر کنیم که شب ها سر راحت زمینمی گذاریم و فکر چک و قسط و جنس و انبار و دزد و... به سراغمان نمی آید. یا وقتیزن همسایه می آید و با آب و تاب از مبلمان دختر خاله اش تعریف می کند و یک قمپوزیهم در می نماید که آره آقا جمشید قول داده که سر برج سرویس کاملش را بگیریم وناگهان سربرج می بینی که صاحبخانه آمده و آقا جمشید چهاتا تیر و تخته جهاز عروسخانم را بار وانت مدل 48 می کند خدایت را شکر می کنی که خوب شد حداقل بابایخدابیامرزم این 40 متر خانه را برایم به یادگار گذاشت تا روی دیوارش یادگاریبنویسم چون تازگی ها شهرداری به خاطر زیباسازی شهر به این کار حساس شده است. نمیدانم شاید هم وقتی می آیی خانه و می بینیکه زن جان عزیز مثل همیشه غرغر می کند و پول آرایشگاه و لباس و ... از تو طلب مینماید، ببخشید یارانه راهم اضافه کنید تازگی مد شده، در حالی که تو حقوق ماه آیندهراهم پیش خور کرده ای و هیچ کدام هم زبان هم را به خوبی متوجه نمی شوید بهتر است ایشانرا به آرمان های مشترک اوایل زندگی مثل نجابت و صبوری و کم توقعی حواله دهید وبگویید: ببخشید که نمی توانم بیشتر ازاین خوشبختتان کنم. البته اینها برای آن طیفجوان سنی کاربرد دارد و به جوان دل ها که می رسیم بسته به تعداد بچه، مالک یامستاجربودن، دانشجوی شهریه ای ، پسر یا دختر دم بخت داشتن و یا خدای ناکرده بیماریو هزار و یک مشکل کوچک و بزرگ دیگر، این راه حل ها فرق می کند. آن زمان که با هزارامید و آرزو خورجین زندگی را بردوش انداخته و راهی دیاری می شویم تا برند جدیددانشجویی خود را دریافت نماییم و روزهای خوش و خرمی را البته در صورت وجود خوابگاهبا دوستان از خودمان سرخوش تر بگذرانیم و پس از 4 یا 6 سال با توشیح نامه ای مدرک نام دربه رد دنبال قاب وتاقچه خالی می گریدم تا گاهی هم یادمان باشد که حداقل به یکی از ارزوهایمان رسیدهایم هرچند برایمان آرزو زا شد. آرزو کریم و رفتیم و آمدیم و حال جای شکرش باقیستکه آرزو را کسی نمی خواهد از سبد زندگی ما بردارد. البته بی خیال شما بهآرزوهایتان بپردازید...