حماسه 9 دی، از ریشه اعتقادی تا بنای انقلابی

اگر صفحاتقطور تاریخ را ورق بزنیم پر است از نهضت ها و قیام های که یا به علت ظلم و جورحاکمان وقت ، یا به دلیل تبلیغ و ترویجاندیشه ویا بر ای کشورگشایی و قدرت شکل گرفته اند؛ برخی توفیق یافته و به ثمررسیده اند و بعضی دیگر در همان اوان کار یا کمی بعد ناکام مانده اند. ولی درهیچکجای تاریخ نهضت و قیام امام حسین (ع) تکرار نشده است و این دامنه اثر و فراموشناپذیری را نداشته است. امروز با گذشت قریب 14 قرن از نهضت عاشورا، عاشورای هرسالپویاتر و تاریخی تر از سال قبل در جای جای دنیا تکرار می شود تا نهضتی که برایاصلی ماندگار یعنی خدا شکل گرفته بود، حال خود به عنوان یک اصل ماندگار شناخته شدهاست. انگار عشق به امام حسین و وقایع عاشورا و نفرت از جنایت کاران آن ظهر سوزانکربلا جزئی از پوست و گوشت و وجود ما شده است که با فرا رسیدن محرم به عنوان ماهیحماسی دوباره شور حسینی در اعماق وجود تک تک ما از پیر و جوان، کوچک و بزرگ و زنومرد به جوش می آید و فارغ از همه اختلافات طبقاتی، سیاسی و اعتقادی زیر علم حضرتعباس گرد آمده و برای تسکین آلام خودمان بر سر و سینه می زنیم تا به یاد بیاوریمکه حسین که بود و چه کرد و برای چه هدفی این همه هزینه پرداخت. اینجاست که عاشوراجز خطوط قرمز ما در می آید که تعدی به این حریم مقدس همه وجود مارا علیه فردمتجاوز می شوراند. حال با این مقدمه کوتاه به یاد آوری حماسه 9دی 88 می پردازیم کههمه ی این عشق و احساس و ارادت به خاندان اهل بیت، آن هم از اعماق وجود در آنمتجلی است.

معمولا ملاکقضاوت آیندگان در مورد گذشتگان، تاریخ و حوادث و روزهای خاص آن است. تاریخ 30 سالاخیر ما نیز مشحون از این حوادث تلخ و شیرین است که برخی روزهای ماندگار در تقویمسالیانه این کشور ثبت نموده است. 12و22 بهمن 57، 12 فروردین 58، 12 فروردین 58، 13آبان 58، 3 خرداد 61........ 22 خرداد 88 و 9 دی 88. اگر مروری اجمالی به حوادثسال 88 داشته باشیم حاکی از نکات تامل برانگیز و هم امید دهنده و هم هشدار دهندهای است که برای آینده بایستی نصب العین ما باشد تا دوباره در رقص غبار فتنه هایزمان راه را از چاه تشخیص دهیم وگرنه عمق باتلاقی که در آن فرو خواهیم رفت نامعلومو نا پیداست. معمولا سال هایی که اتفاق مهمی مثل انتخابات در آن واقع شده است ازشور و هیجان اجتماعی و اهمیت سیاسی بالایی برخوردار است؛ حال اگر این انتخاباتمربوط به ریاست جمهوری باشد، اهمیت آن صد چندان می شود. سال 88 شروع و در آخرینماه از اولین فصل آن کوران انتخابات ریاست جمهوری بین چهار نفر با 4 دیدگاه کموبیش متفاوت داغ می شود. میدان ها و خیابان های مهم شهر شاهد متینگ ها و کارناوالهای تبلیغاتی برخی از کاندیداهاست و رسانه های دیداری و شنیداری و مکتوب بیشترینظرفیت و توان خود را اختصاص به پوشش متن و حاشیه این رویداد مهم کرده اند. ابتکاررسانه ملی درمورد برگزاری مناظره ای مستقیم میان هریک از کاندیداها، یک هیجان خاصو منحصر به فردی به جامعه تزریق کرده است که هنوز تکه کلام های آن چند شب نقلمحافل و مجالس خصوصی و عمومی مردم است. تبلیغات تمام و انتخابات برگزار می شود ومردم با بیشترین حضور تاریخ این 30 سال پس از انقلاب برگ زرینی به افتخارات خود وکشورشان اضافه می کنند و 22 خرداد را ثبت جهانی می نمایند. ولی غرور و قدرت طلبی وقانون گریزی برخی از کاندیاها و هم قطارانشان در عدم پذیرش رای ملت موجب بروزحوادثی تلخ و ناگوار می شود که هم ظرفیت سیاسی بوجود آمده از 22 خردادجهت قدرتمندتر شدن ایران در عرصه بین المللی را هدر می دهد و هزینه های مادی و معنوی بسیاریرا به کشور و ملت تحمیل می نماید. چنروزی به همین منوال سپری می شود و خواهش ها وکدخدا منشی ها اثربخش نمی شود تا اینکه مثل همیشه رهبرفرزانه انقلاب در روز 29خرداد از تریبون سنگر نماز جمعه با یاغیان و سران آنها اتمام حجت می کند و تاحدودزیادی غائله فروکش می نماید؛ ولی باز هستند معدود فرصت طلبانی که از هر مناسبت ملیو مذهبی جهات سوء استفاده های سیاسی خود سود می جویند و با اندیشه انحراف ماهیتواقعی روز های قدس و 13 آبان با اندک هواداران خود به خیابان آمده و شعارهای معارضبا آرمان انقلاب و امام و شهدا سرمی دهند و چاقو و چماق کشی می کنند و خود راآزادیخواه می نامند و توهین و هتک حرمت را تا پاره کردن تمثال مبارک حضرت امامخمینی (ره) عمق می بخشند و دیگ خروشان نفرت ملت ایران را از خود به نقطه جوش میآورند. محرم فرا می رسد؛ تکیه ها و حسینه هابرقرار می شوند و سراسر ایران در ماتمسیدالشهدا رخت عزا رتن می کنند؛ ولی سران فتنه و عناصر خودفروخته و منافق داخلی وخارجی شان در قدامی که دقیقا خودکشی محض بود، اقدام به ورود به خط قرمز تمام ملتایران کردند و به امام حسین و عاشورا و این نهضت تعدی نمودند. شدند یزیدیان و خیمههای نمایدن حضرت ابا عبدالله الحسین را سوزاندند و عزادارانش را به خاک و خونکشیند و استادند و پایکوبی کردند؛ کف و سوت زدند و رقصیدند تا نشان دهند دیگر چهرهکریه شمرگون و حرمله گون خودرا آشکار نموده اند. ولی نفهمیدند که آتش به اقیانوسباروت زدند. خبر این اقدام جان گداز که پخش شد، قلب های شیعیان حسینی در جای جایایران به درد آمد و شروع به راهپیمایی های خود جوش و مردمی در محکومیت این حادثهرقت بار کردند. و حال امروز چهارشنبه ، 9دی ساعت 15 و اینجا میدان انقلاب تهراناست. فوج فوج مردم داغدار و غیرتمند از پیر و جوان، کوچک و بزرگ، زن و مرد با بیرقهای عزای حسینی از گوشه گوشه تهران و حتیایران خودرا به اینجا رسانده اند تا بگویند کسانی که به امام حسین و مجلس عزایش وعاشورا توهین و هتک حرمت کردند، ایرانی و شیعه نیستند بلکه مشتی منافق از خدا بیخبر و خود فروخته اند که خودرا در سوراخ موش پنهان کرده اند تا آتش خشم این ملتآنها را به درک واصل نکند و این شد حماسه. حماسه ای دینی و انقلاب و اعتقادی ودریک کلمه حماسه حسینی.

این مطلب درروزنامه وطن امروز، صفحه تریبون، مورخه 05/10/90 به چاپ رسیده است.