مربیان میلیاردی و فوتبالی که پشیزی نمی ارزد

بازی تیم ملیبرابر قطر به قدری حالمان را به هم زد که دیگر حسی برای امید به آینده این تیمباقی نماند. بازیکنان به قدری ضعیف بازی کردند که اگر یک فرد خارجی فوتبال را میدید فکر می کرد تیم محلات است. نه انگیزه ای ، نه تاکتیکیی نه تکنیکی؛ مربی جندمیلیون دلاری و خوش تیپمان مثل اینکه خیلی ریشه ای کار کرده است چون برخی ازبازیکنان کلا فوتبال از یادشان رفته بود. اگر تعریف فوتبال مدرن این چیزی است کهما در برابر ازبکستان و قطر انجام دادیم، آقا ما فوتبال مدرن نمی خواهیم. جلویازبک ها شانس به قدری با ما یار بود که اگر توپ ازبک ها را مدافع ما از تور هم میکند و بیرون می کشید قدرت دید داوران ژاپنی نمی توانست درست بودنش را تشخیص دهد.خداییش حداقل باید سه چهار تا می خوردیم و نخوردیم. پیروز شدیم و لی به قولفوتبالی ها عدالت فوتبال به اجرا درنیامد و نظر شخصی من این است که این برد لذتیهم نداشت. در برابر قطر هم بچه ها به قدری کند و خسته و بی هدف بودند که آدم فکرمی کرد شب قبل هر کدام یک کامیون سیمان خالی کرده اند. از هر کجای زمین توپ را می گرفتند یا دوباره به عقب باز می گشتند یااز این سر زمین سانتر می کردند تا از آن طرف بیرون برود. کار ما به کجا کشیده استکه دیگر قطر و لبنان و ازبک برایمان برزیل و آرژانتین و آلمان شده اند و تساوی یاحتی شکست با اختلاف کم برابر این تیم ها به قدری خوشحالمان میکند که قهرمانی جهان برزیل را مسرور نمی نماید. آخر کمیهم به ما فکر کنید؛ مایی که با غرور ملی و افتخار می آییم و شما را تشویق می کنیم یا پای تلویزیون با هر ضربه شما به هوا می پریم و بی قراری می کنیم تا جلویاین عرب ها و شیخ نشین ها کم نیاریم، به چه چیز این تیم و این بازیکنان امیدورباشیم. باز خدا پدر علی کریمی را بیامرزد که هرزگاه یک شمه ای از آن تیم رویاییدهه هفتادرا برایمان تداعی می نماید. خداییش تیم علی دایی هم که ]ن همه انتقاد میشد بهتر ازاین تیم بازی می کرد. ژاپن و کره چهار تا چهار تا به حریفان گل می زنندو برایشان مهم نیست در مقابل برزیل بازی می کنند یا گوام. کار خودشان را انجام میدهند و این همه بازیکن خوب به اروپا معرفی می نمایند و نهایت آرزوی بازیکنان ماهملیگ درجه دهم امارات می شود. عابد زاده یادت بخیر که هنوز وقتی بازی با استرالیارا می بینم با حرکت هایت روحیه می گیرم. کریم باقری، خدادا عزیزی، مهدی مهدوی کیا، علی دایی و همه آن بازیکنانی که وقتی استرالیا و بعد امریکا را شکست دادید برایملت یک آرش، یک رستم و یک اسطوره شدید. بازگردید ای دلاورهای غیرت و مردانگی تادوباره معنی تیم ملی و غرور ملی را لمس کنیم و مزه افتخار ار بچشیم.